 فرخنده جشن اردیبهشتگان فرا رسید! خجسته باد فرهنگ جاودان اهورایی ایران! جشن اردیبهشتگان در سومین روز اردیبهشت قدیم و دومین روز اردیبهشت نو برگزار می شود. سومین روز هر ماه در گاهشماری مزدایی اردیبهشت نام دارد و چون نام روز با ماه برابر شود آن جشن ویژه آن ماه است. پس از پیدایی ماه های 31 روزه در دوران رضا شاه زمان برگزاری جشنهای ایرانی جابجا شده است. جشنهای اردیبهشت یک روز و جشنهای خرداد دو روز و تیر سه روز و امرداد چهار روز و شهریور پنج روز و مانده ماهها تا نوروز شش روز زودتر برگزار می شود. برای نمونه جشن مهرگان در شانزده مهر قدیم برابر با ده مهر نو برگزار می شود. چه نیکو خواهد بود اگر دولت جشن عاطفه ها را که در روزهای جشن مهرگان برگزار می شود به جشن مهرگان تغییر نام دهد، هم جشن عاطفه به پشتیبانی پیشینه چندهزار ساله جشن مهرگان جاودان می شود و هم می توان دهه صلح و مهر و انساندوستی(1-10مهر) برای ثبت در یونسکو پیشنهاد کرد. خبرگزاری پارسه به دولت جمهوری اسلامی چنین مهم را پیشنهاد می کند. اردیبهشت از واژه کهن ارتاوهیشت(بهترین ارتا یعنی راستی) یا اشاوهیشت(بهترین اشا یا اشه) آمده است. ارتا یا اشا نظم و هنجار کیهانی است و راستی در راستای این نظم کیهانی است و نماز بسیار مشهور و نامدار اشا را که حتی می توان در قنوت خواند در پیوند با امشاسپند اردیبهشت است. اشم وهو، وهیشتم استی، اوشتا استی، اوشتا اهمایی، هیت اشایی، وهیشتایی اشم!(اشا بهترین راستی است! و خوشبختی از آن کسی است که راستی از آن اوست!) امشاسپندان شش نور و تجلی الهی هستند و ایزد اردیبهشت یکی از ایزدان و فرشتگان بزرگ یزدان است. باید به پاسداشت جشن اردیبهشتگان روز دوم اردیبهشت را روز جهان بدون سیگار نامید. چون ایزد اردیبهشت نگاهبان آتش است و نباید آتش آلوده شود و سیگار نشان بی آزرمی به آتش است. آتش نور است و نور برترین نماد یزدان است! الله نورالسموات و الارض و صدها آیه قرآنی دیگر! ایرانیان باستان هیچگاه آتش نپرستبدند و تنها نور را ستایش می کردند چه نور سحرگاه و شامگاه باشد(میترا) و چه نور ماه و خورشید و چه نور آتش باشد! اشا یا اشه ریشه واژه مقدس عشق است و عشق ریشه ای اوستایی دارد و به واژه گیاه عشقه هیچ پیوندی ندارد! اشکانیان پیرو سرسخت اشا و اردیبهشت و آیین میترا بودند. اشک آباد پایتخت نخستین آنان بود که امروزه به عشق آباد ترکمنستان دگرگون شد. اشه در دوران و زبان پهلوی اشکانیان، اشک خوانده می شد مانند واژه مرده خجسته گجسته و زنده که به ترتیب مردگ خجستگ گجستگ و زندگ خوانده می شدند و گ میان واژه زندگانی از دوران اشکانیان به میراث مانده است. پس از اسلام ک در واژگان ق خوانده می شد مانند کنستانتنیه(قسطنتنیه) کارن(قارن) باکلا(در زبان تبری به باقلا در فارسی) و ابرکوه به ابرقو و کهرود به قهرود و ....اشک نیز به اشق و عشق دگرگون شد و ( ا ) هم به (ع )مانند ایلام به عیلام دگرگون شدنی است. پس اشک ریشه واژه عشق به معنی همان عشق است و اردیبهشت نیز ماه ایزد عشق است. در پیوند با آتش و آلوده نکردن آتش است. بر پایه قوانین این امشاسپند نباید زباله ها را سوزاند به همین دلیل ایرانیان باستان زباله سوزی را ناروا می داستند و چون دانش کیمیای برتر داشتند با ساخت اسیدهای قوی آنها را در اتاقکی به نام لرد اسیدپاشی می کردند. بر پایه این قانون باید آتش همه کارگاهها پالایش شود و ایرانیان در چندهزارسال پیش آتش کارخانه های خود را با فیلترهای خاصی پالوده و پاک می کردند(وندیداد اوستا). جاودان و تابناک باد خورشید فرهنگ ایران نویسنده mehrdadrezaii@yahoo.com |
+ نوشته شده در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387ساعت 21:5 توسط ساناز
